Kinderen nemen alles om zich heen in zich op… ze zijn als sponzen. De centrale figuren in hun leven zijn meestal hun moeder en vader, dus ouders hebben een prominente en enorm moeilijke rol. Onze kinderen (ook als ze wat ouder zijn) hebben ons als voorbeeld in hun leven en doen meestal veel moeite om onze bewondering te verdienen.<\/p>\n
Hoe kunnen we hen helpen hun eigen leven te leiden en hun ware talenten en levensdoel te ontdekken? Dit prachtige gedicht van Khalil Gibran heeft het hierover…<\/p>\n
<\/p>\n
Je kinderen zijn je kinderen niet.
\nZij zijn de zonen en dochters
\nvan ’s levens hunkering naar zichzelf.<\/p>\n
Zij komen door je,
\nmaar zijn niet van je,
\nen hoewel ze bij je zijn,
\nbehoren ze je niet toe.<\/p>\n
Je mag hen je liefde geven,
\nmaar niet je gedachten,
\nwant zij hebben hun eigen gedachten.<\/p>\n
Je mag hun lichamen huisvesten,
\nmaar niet hun zielen,
\nwant hun zielen toeven
\nin het huis van morgen,
\ndat je niet bezoeken kunt,
\nzelfs niet in je dromen.<\/p>\n
Je mag proberen gelijk aan hun te worden,
\nmaar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
\nWant het leven gaat niet terug,
\nnoch blijft het dralen bij gisteren.<\/p>\n
Jullie zijn de bogen,
\nwaarmee je kinderen
\nals levende pijlen
\nworden weggeschoten.<\/p>\n
Laat de richting
\nin jouw hand als boogschutter
\ndie zijn van het geluk.<\/p>\n
Gedicht van Khalil Gibran<\/strong>, een Libanese dichter, filosoof en kunstenaar<\/p>\n <\/p>\n