Alles is gerelateerd. Hoe subtiel de relatie ook is, we zijn van elkaar afhankelijk… er is een perfecte balans.

Dit geldt voor de natuur en daarom moet de mens voorzichtiger zijn met het zonder pardon opruimen van andere soorten (planten, dieren…). Het kan zijn dat we (doordat al deze anderen uitsterven) indirect ook onze eigen soort (het menselijk ras) liquideren.

Dit geldt ook voor het individu. Het is beter om een balans te zoeken en de ruimte en rechten van de ander te respecteren en niet alleen je eigen belangen te behartigen. Bovendien weten we al dat het slechte (of goede!) dat je een ander aandoet of een ander toewenst, vroeg of laat bij je terugkomt. Elke oorzaak heeft zijn gevolg, elk gevolg heeft zijn oorzaak.

Ook binnen een bedrijf is alles met elkaar verbonden. Bedrijven werken niet goed als er geen goede manager is en tegelijkertijd hangt het succes ook af van wat elke medewerker bijdraagt. Als één onderdeel van het bedrijf faalt, kan het hele bedrijf failliet gaan. Een goede manager kent deze wet en doet er alles aan om het bedrijf als een team te laten werken. Er zal voldoende openheid zijn, gunstige arbeidsvoorwaarden voor iedereen, duidelijke doelstellingen, inspraak en open communicatie… iedereen weet wat zijn taak is in het geheel en iedereen weet waar het bedrijf naar toe gaat.

Het loopt niet goed af wanneer de menselijke soort gelooft dat hij geen andere soorten nodig heeft of wanneer het individu de anderen totaal negeert of in het geval van een bedrijf wanneer het management de andere werknemers buiten spel laat. Vroeg of laat ontdek je dat je anderen nodig hebt om zelf in balans te zijn… want alles heeft met elkaar te maken. We kunnen waarschijnlijk niet overleven zonder de anderen.

Het volgende verhaal gebruikt een metafoor van een roos en een pad om ons uit te leggen dat alles en iedereen onlosmakelijk verbonden is.

 

 

Er was eens een hele mooie roze roos.

Het voelde heerlijk om te weten dat ze de mooiste roos in de tuin was. Wat ze wel merkte was dat de mensen ver weg bleven staan als ze bewonderend naar haar keken. Er zat namelijk altijd een grote, donkere pad naast haar. Daarom durfte niemand dichtbij te komen om haar te bekijken.

Verontwaardigd en een beetje boos over wat ze had ontdekt, bevool ze de pad om onmiddellijk te vertrekken.

De zeer gehoorzame pad zei:
– Oké, als je het zo wilt.

Een paar dagen later kwam de pad weer langs de roos en zag tot zijn verbazing dat de roos helemaal verdord was. Alle bloemen waren verdwenen en de roos had nauwelijks meer bladeren.

Toen zei hij tegen haar:
– Nou, je ziet er slecht uit.
– Wat is er mis?

De roos antwoordt:
– Sinds je weg bent, hebben de mieren elke dag aan mijn bladeren en bloemen gegeten.
– Dit is het resultaat. 

De pad zei:
– Het verbaast mij niets, want toen ik hier naast je zat, at ik al die mieren op.
– En daarom was jij altijd de mooiste van de tuin.

 

Soortgelijke artikelen:
Meer korte symbolische verhalen
Meer reflectie over het leven